سیدعلی حق شناس:بیست سال دیگر هم بگذردقانون شکنان رابه سزای اعمالشان خواهیم رساند


گفت و گوی اختصاصی سید علی حق شناس با پایگاه اینترنتی انجمن صنفی کانون تکواندوکاران ایران(بخش چهارم)

سید علی حق شناس:

بیست سال دیگر هم بگذرد قانون شکنان را به

سزای اعمالشان خواهیم رساند.

در بخش ها ی پیشین مطالب مهمی در خصوص  فعالیت کانون تکواندوکاران به ویژه سال های نخست  را از زبان موسس این نهاد شنیدیم با هم بخش چهارم این گفت و گو جذاب را پی می گیریم.

 

 در پایان سال 81 بود که از فدراسیون تکواندو شکایت کردید. به دلیل همین کارشکنی ها بود؟

هرچه جلو تر می رفتیم پیشکسوتان و تکواندوکاران بیشتری جذب کانون می شدند.  خوب این برای معاندانی که عمر کانون و تاپ تکواندو را دو ماه می دانستند خیلی سخت بود . این بود که شروع کردند به فعالیت علیه یک تشکل نوپا در دستگاه های دولتی.از ابتدای سال 81 چندین بار اخطار داده بودم که با کارشکنان از طرق قانونی برخورد خواهیم کرد.

ظاهرا جدی نمی گرفتند؟

هیچ گاه حرفی را نزده ام که انجامش نداده باشم. به طور حتم جدی نمی گرفتند که به کار هایشان ادامه می دادند. اما وقتی 28 اسفند 81 مامور کلانتری را در فدراسیون دیدند فهمیدند که با کسی شوخی نداریم و مملکت قانون دارد.

واکنش سازمان تربیت بدنی چه بود؟

اساسا ساختار دولتی ورزش ما حضور نهاد های مدنی در ورزش را بر نمی تابد. همان طور که صحبت شد در سال 78 اولین تیم ورزشی غیر دولتی را با هزینه شخصی به تورنمنت معتبر آیندهون هلند اعزام کردیم. فدراسیون تکواندو که تاپیش از آن اطلاعی از وجود این گونه تورنمنت ها نداشت و تیم هایش را به تورنمنت های درجه 4 و 5 آلمان اعزام می کرد با حمایت مستقیم  آقای هاشمی طبا (معاون وقت رییس جمهور و رییس سازمان تربیت بدنی) مانع از حضور ما در این رقابت ها شد. پیش از اخذ پروانه فعالیت کانون در سال 80 ، آقای مهر علیزاده رییس وقت سازمان تربیت بدنی  به وزیر کشور نامه ای ارسال کرد که در آن نوشته بود به کانون تکواندوکاران و در کل به هر انجمن صنفی ورزشی بدون هماهنگی ما مجوز ندهید.در حالی که طبق قانون اساسی و قانون احزاب ، انجمن های صنفی نیازی به تاییدیه نهاد دولتی مربوطه ندارند چون در این صورت که دیگر نهاد مدنی نیستند. وقتی با  ثبت کانون در قوه قضاییه به طور قانونمند کار را شروع کردیم ، باز هم از حجم کار شکنی ها کم نشد.

یعنی سازمان تربیت بدنی به طور مستقیم در سرکوب کانون نقش داشت.

بله . در سال 82 بود که در مصاحبه ای که با یکی از نشریات ورزشی داشتم مستقیماً از عملکرد آقای مهر علیزاده در قبال نهاد های مدنی انتقاد کردم . از آن به بعد از مدیران کل گرفته تا معاونان سازمان تربیت بدنی علیه کانون تکواندوکاران اقدام به صدور بخشنامه و دستور العمل به سراسر کشور کردند و همراه با رییس فدراسیون تکواندو به طور مرتب و یک سویه در صدا و سیما ظاهر می شدند تا جلوی کار یک تشکل نوپا را بگیرند.

آیا وزارت کشور که حکم متولی انجمن های صنفی را داشت به شما کمک کرد؟ 

در آن ایام یک روز به وزارت کشور رفتم . رییس وقت ادراه سوم سیاسی وزارت کشور رو کرد  و به من گفت: چه کار دارید می کنید در این کانون ؟ به شوخی گفتم داریم مواد مخدر توزیع می کنیم چه کار می کنیم؟! با دست خالی داریم کار می کنیم .گفت  که هر روز مسئولان ارشد سازمان تربیت بدنی از جمله معاون  فنی سازمان این جا هستند و در جلسه کمیسیون ماده 10 احزاب حاضر می شوند . این ها می خواهند که مجوز شما را باطل کنیم. عین عبارتش که چند بار تکرار کرد این بود که «دولت رسماً متعرض شما است». همان دولتی که مدعی مردم سالاری و جامعه مدنی بود! وزارت کشور طبق قانون موظف بود تا  مجوز نمایندگی ها ی ما را در استان ها امضاء و تایید کند. اما مدیر کل وقت سیاسی وزارت کشور نه مجوز ها را امضاء می کرد و نه به ما وقت ملاقات می داد. این در حالی بود  که در کمتر از دو سال اولین مدارس تکواندو ایران را راه اندازی کرده ، مربیان و داوران را خود آموزش داده بودیم و با حجم بالای کارشکنی چهار ده  دوره مسابقه را برگزار کرده بودیم . در دومین دوره مسابقات کشوری کانون نزدیک به ۹۰۰ تکواندوکار که جمعیتی تکرار نشدنی در تکواندو ایران است شرکت کردند. در آن دوران سه ضلع فدراسیون تکواندو - سازمان تربیت بدنی و وزارت کشور به طور غیر قانونی و با اعمال قدرت به اشکال مختلف از فعالیت ما ممانعت به عمل می آوردند . برای بچه های ما در شهرستان ها مأمور می بردند، شب مسابقه سالن را از دستمان خارج می کردند و اقدام به هتاکی- تهدید و ارعاب اعضایمان می کردند.  با هماهنگی این سه ارگان ، نخستین سازمان مردمی و کارنامه دار ورزش ایران و نمایندگی هایی که با خون دل در استان ها و شهرستان ها راه اندازی کرده بودیم، صدمات و لطمات اساسی را متحمل شدند. حتی نامه اعتراض ما به رییس جمهور وقت نیز تاثیری نداشت.

به رغم تمام این فشار ها ما شاهد هستیم که شما در اواخر سال ۸۳ اتحادیه متخصصان ورزش های رزمی که اختیاراتی  به مراتب بیشتر از کانون دارد را با مجوز قوه قضاییه تاسیس و تاپ تکواندو را نیز مستقل از کانون کردید. ضمن این که در سال ۸۵ جمعیت سازمان های غیر دولتی ورزش را راه اندازی نمودید. با این ابزار حقوقی آیا باز هم شاهد مانع  تراشی بودید.

ما در دوره آقای علی آبادی هم دو سه چالش جدی با سازمان تربیت بدنی داشتیم. اساساً ساختار دولتی ورزش ایران حضور نهادهای مدنی را برنمی تابد. اما من به تاریخ ورزش ایران می گویم که اصلاح طلبان ،بزرگ ترین ضربات را به نهاد های مدنی ورزش وارد کردند.

این حرف شما یعنی این که دارای یک خط سیاسی مشخص هستید؟

من فرد مستقلی هستم. این ها را که گفتم عین حقیقت بود.  در همین انتخابات مجلس هشتم برخی طیف ها به دنبال این بودند که از گروه آنان در انتخابات شرکت کنم. اما به اتفاق جمعی از متخصصین  لیست مدیران مستقل ورزشی دادیم و به رغم مستقل بودن رای بالایی هم  آوردیم.

 شکایت شما از رییس فدراسیون تکواندو در نهایت به کجا انجامید؟

همان طور که صحبت شد در سال 81 به دلیل نشر اکاذیب ، توهین و تشویش اذهان عمومی شکایت خود را مطرح کردیم. شعبه 1040 مجتمع قضایی شهید قدوسی تهران در سال 82 رأی به محکومیت رییس فدراسیون تکواندو داد.اما چندی بعد به رغم اعتراض ما به حکم صادره،دادگاه وقت تجدید نظر استان تهران رای دادگاه بدوی  که حداقل حقوق این تشکل را تامین می کرد نقض کرد و در کمال شگفتی رای به برائت متهم داد. از همان روز پیگیر حق پایمال شده این تشکل و اعضای آن در  مراجعی از جمله دیوان عدالت اداری بوده ایم که نتیجه نگرفته ایم. به تازگی نامه ای به آیت الله لاریجانی ریاست محترم قوه قضاییه نوشته و در آن خواستار تشکیل دادگاهی صالحه برای رسیدگی به این پرونده شده ایم که امیدواریم  شاهد اجرای عدالت باشیم.

برخی مطرح می کنند که مشکل شما با رییس فدراسیون شخصی است به طوری که  وی نیز شکایت متقابلی از شما در آن زمان مطرح کرد. نظر شما در این خصوص چیست.

شکایتی که  مطرح شد فقط برای منحرف کردن مسیر دادگاه بود. اگر این شکایت به حق بود، باید به من هم  تفهیم اتهام می شد و با وثیقه آزاد می شدم. وقتی مدارک این شکایت  ارائه شد، قاضی مربوطه گفت: آقا جمع کن  من در این ها توهینی نمی بینم.

شاید فردی با من مشکل شخصی داشته باشد ولی من به هیچ وجه خصومت شخصی با هیچ کس ندارم. از ابتدا هم، این  افراد دیگر بودند که به طور مرتب پاپیچ ما شدند. ما تا کنون فقط از حقوق شرعی و قانونی مان دفاع کرده ایم.

پس حداقل از سوی شما موضوع، شخصی نیست؟

در سال ۸۲ و در بحبوحه دادگاه ها ، یکی از کارمندان نزدیک آقایان که به تازگی از آنان جدا شده بود نزد من آمد. از طرف افرادی بود که ظاهراً با وی سال ها بود که مشکل داشتند. این فرد  که مرد جا افتاده ای بود اسنادی را برای من آورد و به شدت اصرار داشت تا علیه فردی خاص به کار بگیرم. آن ها می خواستند  با گروه آنان در جهت رسیدن به مقصودی به اصطلاح متحد شوم.

شما چه جوابی دادید؟

به او گفتم به رغم تمام ضرباتی که این فرد به من و تشکیلاتم زده است ، من با دیگر مسایل ایشان کاری ندارم و قضاوتش در حیطه من نیست.  گفتم ما به  دنبال احقاق حقوق پایمال شده  خود و اعضایمان از راه درست آن  هستیم. دو سه مرتبه آمد، بعد از دست من خیلی ناراحت شد و رفت. من مشکل شخصی با احدی ندارم ولی مطمئن باشید که اگر بیست سال دیگر هم بگذرد و عمر کفاف دهد به یاری حق، قانون شکنان را قانوناً به سزای اعمالشان خواهیم رساند.

می توانیم این حرف شما را تیتر کنیم.

(خنده)تیتر درشت بزن.

ادامه دارد...

 

برگرفته از پایگاه اینترنتی کانون تکواندوکاران ایران
  
نویسنده : روابط عمومی انجمن ساواته ایران ; ساعت ٦:٢٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/۱
تگ ها :